Top of this page
Go to content »

highlight-contact

Bezoek SOID

Posted: 26 augustus 2011 Loonbeek. Belgie

Zoals beloofd een verslag van ons laatste bezoek aan Soid. We zijn ondertussen een weekje thuis, en min of meer bekomen van de reis en de nasleep ervan. Hier krijgen jullie dus waar jullie alle recht toe hebben... Hoe kan ik in godsnaam onder woorden brengen hoe wij ons bezoek ervaren hebben ?? Hoe kan ik jullie laten voelen wat wij gevoeld hebben ?? Toch zal ik een poging doen, want het was weer onvergetelijk !

Dinsdag 27 juli kwamen we - na een reis van 26 uren - eindelijk toe in Siem Reap. Het voelde opnieuw aan als "thuiskomen". Gek, in een land aan de andere kant van de wereld, waar alles zo heel verschillend is dan in ons klein Belgenland. En toch is dit onze 2de thuis. Niet in het minst om de mensen die op ons in Siem Reap wachten. En verwacht, dat werden we !!! Als Vanna schrijft dat hij blij is dat we komen, dan lijken dit op het eerste zicht droge nietszeggende woorden, maar als je dan zijn gezicht en gewoon zijn hele persoon ziet als je ginds toekomt, dan is het niet mis te verstaan : HIJ IS ONTZETTEND BLIJ ! Als een duiveltje uit een doosje sprong hij op straat vanuit de lobby van de Golden Temple Hotel waar hij ons uit de auto had zien kruipen. Vanna straalde ... en wij ook ! "You look the same, Martine !" "I am the same, Vanna, only one year older... but still : the same !" We hadden er zo naar uitgekeken om iedereen weer te zien, en uiteraard begon dat met dit hartelijk welkom van Vanna. Om de school dit dat nog te bezoeken was het al te laat. De school was al uit. Maar dat stond uiteraard 's anderendaags als eerste op de planning. We zijn dan naar het weeshuis gegaan waar we cadeautjes uitdeelden aan Pech en Rachna. Presentjes van hun respectievelijke pleegouders uit België. Je had hun gezichten moeten zien. Uiteraard worden presentjes ook met de andere wezen gedeeld. Voor de anderen en ook voor Han-de oppas- had ik ook een kleinigheidje. Ook hier was het feest om elkaar terug te zien. Het weeshuis zag er prima uit. En dank zij de scouts van Saint- Jean van Heverlee verfraaid door mooie spreuken aan de muur en voorzien van een betonnen voor-"pleintje". Heel netjes dus.

Na een flinke nachtrust (en dat we geslapen hebben na zo'n reis...) viel ons een geweldige ontvangst op school te beurt. De poort ging open en iedereen stond op de speelplaats : leerlingen en leerkrachten met een groot bord waarop een welkomsttekst in het groot geschreven werd. Dan werd er voor ons gezongen. We voelden ons weer "koning en koningin" die met veel eerbetoon - maar ook heel hartelijk - onthaald werden. Daarna ging iedereen weer naar de klas en werden we rondgeleid in de vernieuwde school. Wat zag het er allemaal zo netjes en stevig uit. Wat waren we weer fier : voor deze school, voor deze kinderen doen we het. Iedereen zag er zo blij uit. Ondertussen heeft Vanna ons ook benoemd tot "parents of Soid". Een hele eer, maar ook met grote consequenties, want ouders, dat ben je voor altijd ! En ouders, die doen alles voor hun kroost, toch ??De kinderen, die noemen ons ondertussen "oma en opa". Of we dat als een compliment moeten beschouwen, dat weet ik nog zo niet... Wel natuurlijk als je het bekijkt in de Cambodiaanse zin , want in Cambodia heeft men nog veel respect voor de ouderen van hun familie.

Op de speelplaats staan nog meer schommels en ze hoeven na een regenbui niet meer naar binnen met modderige voeten, want ook de speelplaats is nu verhard (beton). Dit allemaal dank zij de scouts die dit gesponsord hebben. Ook was er een nieuw lokaaltje : het kapperslokaaltje van Thay Thea. Hier knipt hij af en toe de haren bij van een of andere medestudent. Met plezier demonstreert hij ons zijn kunnen. Pania, de jongen op de kappersstoel, leek ons niet zo in zijn nopjes... De gereedschappen die ter beschikking van onze jonge kapper -in opleiding- zijn, waren niet van de beste kwaliteit en waren aan vervanging toe. Die heeft Vanna in Pnom Penh besteld en ondertussen zou Thay Thea hiervan gebruik maken.

De bib en het speelklasje lagen er keurig bij. Benieuwd opende ik de kast -die ik vorig jaar kocht- om te zien of alles er nog wel was. Ik stelde er wat orde op zake, en kreeg plotseling een kanjer van een spin in het oog. Dit monster had zich achter dozen tegen de achterwand van de kast verschanst, en leek naar me te glimlachen... Ik sprong om zeggens in Vanna's nek. "What ??? What ???" "Look, there , a spider !!!!" Voor Vanna geen probleem (volgens hem was het trouwens geen spin, maar het zag er wel gigantisch monsterachtig uit). Zonder enige vorm van angst pakte hij het diertje liefdevol uit de kast om het opnieuw de vrijheid te schenken. Ok, dat was dat... Toen ik al het speelgoed uitpakte dat ik deze keer meehad, bleek dat er onvoldoende plaats was om het nog in de kast te zetten. Dus besloot ik een 2de kast te kopen waarvoor nog net in het lokaaltje plaats was. We gingen naar dezelfde winkel als vorig jaar en met de tuktuk werd het meteen op school geleverd. Voor het Kmerklasje was een nieuw bord echt wel aan de orde, en dat kochten we dan in één ruk. De vloer van het speelgoedklasje belegden we met een grote zachte puzzelstukken waar het leuk was om op te zitten. De kinderen konden hun vreugde niet op. En zeker toen we met hen de nieuwe speeltjes probeerden : legoblokken, een knikkerbaan, een poppenhuis (waar ze hun ogen op uit keken), babypoppen,... teveel om op te noemen ! Wat is het toch leuk om geschenken uit te delen. (nog leuker dan er te krijgen !) Als je dan ziet hoe deze kinderen wonen, dan snap je het wel als Vanna zegt dat deze kinderen liever nog langer op school blijven om te spelen dan dat ze naar huis terugkeren... De Veal Village school is voor deze kinderen niet alleen een plek waar ze nieuwe dingen leren, maar ook een thuis waar het leuk is om te zijn, om samen te spelen met dingen waar ze thuis alleen maar van kunnen dromen ! Dus wordt het voor ons alleen maar belangrijker om dit projectje draaiende te houden. Als je ziet wat een verschil dit maakt voor deze kinderen. En niet alleen voor de toekomst, maar ook nu ! Het is goed om opnieuw te zien hoe waardevol dit projectje is. Het gaf ons weer een goed gevoel en- niet onbelangrijk - tonnen energie om er weer tegenaan te gaan zodat Soid kan verderbestaan.

Toen de nieuwe kast er een paar dagen stond, had ik opnieuw het lumineuze idee om ze eens open te trekken, kwestie om te zien of de nieuwe spulletjes hier hun plekje gekregen hadden. Toen ik -op mijn hurken- de schuifdeur opentrok zat er een prachtexemplaar van een kikker te wachten om bevrijd te worden. Weer sprong ik om zeggens in Vanna's nek. De man werd niet goed van mijn schichtig gedoe ! Pret dat de kinderen hadden. Eén van de kleintjes kwam me redden en pakte het diertje onder zijn pootjes. Vanna zei dat ze een dergelijke vangst meestal meedoen naar huis (in hun zak),als avondeten...

In het naaiklasje wordt ook goed werk geleverd. Chando, de juf, heeft er werkelijk verstand van. Een aantal van hun -bijna afgewerkte- bloesjes werden tentoongesteld. Kinderen-tot nog toe alleen meisjes- die 's voormiddags Engelse les volgen of wiskunde, krijgen de mogelijkheid om hier kleren te leren maken. Er worden patronen getekend en geknipt uit krantenpapier. Daarna komt het echte werk : knippen en naaien. De afgewerkte producten worden aan de leerlingen van het schooltje uitgedeeld. Samen met Vanna en Chando kochten we op de markt materialen voor de naaiklas. Maar Vanna stuurde ons al gauw wandelen... Samen met ons kreeg hij geen goede prijs op de markt. En het is niet omdat hij geld van ons krijgt om spullen mee te kopen dat er met het geld gegooid wordt. Goed om vast te stellen. Het geld groeit hier immers ook niet aan de bomen.

Ook deze keer kochten we een heleboel rijst : genoeg voor de rest van het jaar. $ 2 800 voor 100 zakken. Dat is iets goedkoper dan vorig jaar. Rijst blijft samen met de suiker en het zout die we uitdelen, een belangrijk onderdeel van het project. Zonder deze voedselpakketten kunnen de kinderen immers simpelweg niet naar school. Sinds begin 2011 krijgen ook de armste kinderen van de school een ontbijt. Concreet komt het hierop nrer dat zij wat meer rijst toebedeeld krijgen.Wat nieuw is, is een wekelijkse fruitdag op school. Elk kind krijgt 's vrijdags 1 stuk seizoensfruit. Thuis komt er geen fruit "op tafel". Maandelijks zal dit ongeveer een $ 150 kosten, maar we durven te hopen dat we dit budgettair wel aankunnen.

Op vraag van de leerkrachten, organiseerde ik nogmaals een "pedagogische studiedag". De rekenmaterialen die ik vorig jaar meebracht verdienden nog wat extra aandacht. En net zoals de kinderen zijn ook de leerkrachten heel leergierig. Hoofdrekenen en getallenkennis zijn niet hun sterkste punt. Alhoewel sommige kinderen hun tafels beter kennen dat onze Vlaamse kinderen...

We trakteerden de kinderen op watermeloen. In onze -verwende-ogen is watermeloen echt niets speciaals, maar als je deze kinderen hiervan zag smullen, kreeg je er zelf zin in ! Het zou een goede reclamespot voor fruit geweest zijn. Sommige kinderen kwamen 's namiddags terug naar school (normaal komen ze een halvedag, want 140 kinderen passen niet tegelijkertijd in dit schooltje), gewoonweg voor een stuk watermeloen. Onvoorstelbaar, niet ? En toen we de kinderen in het dorp trakteerden op een ijsje, was het hek helemaal van de dam. Een fikse regenbui - waardoor het wat afkoelde- kon hun pret en genot niet bederven. Dit ijsje werd beter gesmaakt dat de grootste en mooiste ijscoupe in een fancy ijssalon ! Wat wordt een mens daar blij van...

Maar aan alle leuke dingen komt een eind. Onze week bij het schooltje was zoooo om. We moesten alweer gaan. Er werd een feestje georganiseerd, ook om het vertrek van Kat, een Engelse vrijwilligster die er een week haar best gedaan had, te veraangenamen. De muziekinstallatie werd buiten gehaald, en er werd gedanst ! Plezier dat er gemaakt werd... En daarna kreeg iedereen nog een presentje om mee naar huis te nemen : een zakje met een flesje drinkwater, fruit en wat zoetigheden. Iedereen blij... alleen kwam het afscheid alweer nabij. De kinderen wensten ons een behouden thuiskomst, toonden zich zeer dankbaar en hoopten dat we er volgend jaar weer zullen staan. EN DAT HOPEN WIJ OOK !

In het najaar zullen wij beslist beelden tonen van deze reis op onze derde infoavond en de scouts aan het woord laten die er zulk prachtig werk leverden. De datum moet nog vastgesteld worden.

Zo, ik hoop dat mijn missie volbracht is. Ik hoop dat jullie jullie even fier voelen op Soid als wij. Weet dat dit project niet zou kunnen doen wat het nu doet, zonder jullie trouwe steun ! In naam van de kinderen van Soid en in de naam van de leerkrachten en Vanna : HARTELIJK DANK !

Martine en Jaak

Hieronder een paar fotos. Meer fotos op flikr

Scouts Netjes in rij op de speelplaats

Scouts Rachna en Pech zijn blij met de geschenkjes van hun pleegouders

Scouts Martine en Vanna in het speelklasje

Scouts En de kinderen zien er ook vrolijk uit !

Scouts Lunch met de leerkrachten en Cat

Scouts Kast gekocht en onmiddellijk getransporteerd met de tuk-tuk

Scouts Martine geeft les aan de leerkrachten

Scouts 100 zakken rijst gekocht

Scouts In het dorp staan alle kinderen klaar voor een ijsje

Scouts En dan is het zover ....

Scouts En smullen maar ....

Scouts In het regenseizoen ligt het dorp er nog slechter bij

Scouts Lekkere watermeloen

Scouts Wat een verschil !

Scouts Heerlijke drukte in het speelklasje

Scouts Thay Thea heeft een slachtoffer gevonden, in dit geval Pania.

Scouts Big party