Top of this page
Go to content »

highlight-contact

Kerstmis in Cambodia

Posted: 22 februari 2013

Siem Reap, Cambodia

Wij zijn Marius en Marcelina, een jong Duits koppel. Sinds 2,5 jaar wonen we in Azië. In deze periode bezochten we er de meeste landen. In december 2012 belandden we in Cambodja. Het werd een van de meest pakkende reizen uit ons leven.

Dat niet elke overheid onderwijs topprioriteit vindt, wisten we al langer. Ook in Cambodja is het de dagdagelijkse realiteit dat kinderen voor hun lessen op school moeten betalen. Daarom waren we blij een paar kinderen die rondhingen bij de tempels een paar dollars te kunnen laten verdienen. Ze verkochten er postkaartjes en andere souvernirs. De armoede was overal zo duidelijk en we hadden al vlug het gevoel dat die paar dollars of de zeep en tandenborstel van het hotel die we aan de mensen uitdeelden niet genoeg was. We zochten naar een manier om meer voor deze mensen te kunnen doen.

Het was puur toeval dat we een brochure van SOID in ons hotel in handen kregen. We maakten een afspraak met de directeur van de ngo, Mr Sok Vanna. Hij was zo blij met onze interesse in SOID. Met plezier stelde hij ons zijn project voor. We ontmoetten hem voor het eerst in de Veal Village School op een zaterdag. Omdat er dan geen les gegeven werd, vroeg hij ons om maandag terug te komen. Die maandag was niet zo maar om het even welke maandag. Het was 24 december, de dag voor Kerstmis. Het werd ons al snel duidelijk dat deze Kerst onvergetelijk zou worden.

's Voormiddags arriveerde de eerste shift. Ze genoten van de zoetigheiden en de chocolade die we meebrachten. Omdat 150 kinderen niet tegelijkertijd in het schooltje passen, komt 's namiddags de tweede shift. Vanna toonde ons ook het weeshuis waar 8 kinderen onderkomen vinden. We stelden vast dat ze niet alleen rijst nodig hadden, maar ook meubels enz.Daarom besloten we 2 kleerkasten te kopen en een grote rijstkoker zodat de kinderen voortaan allemaal tesamen konden eten in plaats van te moeten wachten tot wanneer de volgende portie klaar was. We kochten ook 150 tandenborstels en tubes tandpasta voor de kinderen van de school en nog meer zakken rijst. In de namiddag ontmoetten we dus de tweede groep kinderen. Het werd een unieke ervaring. We voonden de wiskundeles in level 2 bij. We vonden dit toch wel heel speciaal, zo de dag voor Kerst... In Europa is op 24 december niemand op school...

Wat we niet verwacht hadden, was dat Kerst hier in dit Cambodjaans schooltje ook gevierd werd. Op 25 december zou het feest plaatsvinden en wij werden uitgenodigd ! We voelden ons enorm vereerd en kregen als eregasten extra veel aandacht (alhoewel we van mening waren dat de kinderen alle aandacht verdienden) De wieg van deze kinderen stond toevallig op een minder gelukkige plek als de onze (en van een wieg kan in dit geval zelfs niet gesproken worden) Zij hebben niet de kans om thuis feest te vieren, met geschenkjes en lekkere hapjes. We speelden met de kinderen spelletjes, dansten als gek en ervaarden de vreugde van Kerstmis. Toen er geschenkjes aan de kinderen uitgedeeld werd, leerden we weer een belangrijke levensles. Men vroeg ons om hen een schriftje en een potlood te geven.. Dit is wat ze op school uiteraard het meest nodig hebben. Dan dachten we aan de geschenken die westerse kinderen onder de kerstboom vinden... Onmogelijk hiermee te vergelijken. Bovendien zouden deze kinderen zonder SOID helemaal niets krijgen, ook geen feestje...

Natuurlijk gaat een kerstfeest niet voorbij zonder lekkere snacks en dingen om de vingers van af te likken. Het was opnieuw een shock voor ons toen ons gevraagd werd ieder kind een flesje water te geven, een stuk watermeloen en een stuk toast met gecondenseerde melk. Dat was dus het feestmaal... voor Kerst ! Wij moesten eerlijk gezegd vechten om de tranen binnen te houden (zo erg geraakt als we hierdoor waren), de kinderen daarentegen konden hun vreugde niet op en hadden haast tranen van geluk ! Het was een geweldige ervaring om de kinderen te zien spelen en dansen. Ze waren zo blij met hetgeen ze gekregen hadden. Het leek wel alsof ze het grootste cadeau van de hele wereld gekregen hadden. Het was toen dat we beseften dat SOID een deel van ons toekomstige leven zou uitmaken. Deze school wilden we mee steunen

Het geluksgevoel wanneer we terugdenken aan deze 5 dagen, gaat nooit meer weg. Wanneer iemand je hart raakt, gaat dat nooit meer over. De eerste keer dat de “Christmas spirit” niet zomaar een woord is, maar een realiteit...

Marius en Marcelina