Top of this page
Go to content »

highlight-contact

Nieuwsbrief februari 2016

Posted: 13 februari 2016

Sittard

Aan ons verblijf in Cambodja is afgelopen zondag een einde gekomen. Het zijn heel drukke dagen geweest, maar het was heel nuttig en we hebben er een goed gevoel aan overgehouden.

We hebben onze school een paar keer bezocht en hebben in de klassen gezeten om te zien hoe er les werd gegeven. Ook in ons computerklasje werd intensief gewerkt; de kinderen werken graag op de computer en het is heel goed voor hun toekomst. In het naailokaal waren de kinderen in de weer met het maken van schorten en kleding. Er is steeds een groepje van 3 kinderen bezig, de kleren die ze maken gaan naar de allerarmsten van het dorp waar ze wonen. Het is de bedoeling dat een kind dat niet de capaciteiten heeft om door te leren een gedegen naaiopleiding krijgt (als het dat wil) om zo hopelijk in de toekomst in het eigen onderhoud te kunnen voorzien. Op zaterdagochtend hebben we een bezoek gebracht aan het bibliotheekje van onze school. Daar mogen de kinderen komen lezen. Er zijn boeken in het Engels en in hun eigen taal. Ze mogen de boeken niet mee naar huis nemen want dan zie je de boeken niet meer terug.

Op een ochtend zijn we met de ochtendgroep van de school naar een meer gaan zwemmen. Dit is inmiddels traditie geworden: we doen het elk jaar en het is steeds een heel groot feest. De kinderen worden dan in een open vrachtauto vervoerd. Eerst wordt er aan het meer ontbeten. Iedereen krijgt een stokbroodje en een flesje water. Na het ontbijt is het tijd voor de zwempartij. Voordat we weer teruggaan, krijgen de kinderen nog een cakeje en een ballon, daar zijn ze zo blij mee! Het zelfde programma werd een dag later voor de middaggroep herhaald. Dit alles vindt dan plaats bij een temperatuur van zo’n 33 graden.

Op een middag zijn we de familie van Chamrong gaan bezoeken, de familie van 2 oma’s en 5 kleine kinderen die wij geadopteerd hebben, samen met een andere sponsor. Ze zaten echt op ons te wachten en ze waren zichtbaar heel blij om ons te zien. We hadden op de markt een voedselpakket, speelgoed voor de kinderen en wat kleding voor ze gekocht (gedoneerd door een sponsor).

We zijn ook het gezin van Srey Mom (meisje met beenprothese) gaan bezoeken. Dit gezin had vorig jaar nog helemaal geen eigen plek om te wonen. Samen met onze Belgische partners hebben we toen een stukje grond met huis erop gekocht en daar woont het gezin nu. We konden met eigen ogen zien hoe ze wonen. Het was geweldig. Het is weliswaar een golfplaten bouwsel met één ruimte, maar voor deze mensen is het bij wijze van spreken een villa. Het gezin slaapt op twee bedden, een voor de ouders en een voor de drie kinderen. In dezelfde ruimte staat een kast en dat is alles. Ze hebben buiten een golf[laten gebouwtje met een echt toilet en ze hebben hun eigen waterpomp. Naast het stukje grond waarop het huis staat, ligt nog een stukje grond dat braak lag. Van de eigenaar daarvan mag het gezin daarop bananenbomen planten. We wisten niet wat we zagen, het zag er haast paradijselijk uit: allemaal bananenbomen met héél veel bananen die zij kunnen verkopen. De moeder was alleen thuis. Zij werkt in een guesthouse, maar ze had haar vrije dag geruild. Ze liet mij, Gertie, maar niet los en huilde van blijdschap terwijl ze een jaar geleden nog huilde van wanhoop. Het is onbeschrijflijk wat dat met je doet als je zo’n verandering ziet. Ook voor deze familie hebben we een gesponsord voedselpakket meegebracht.

We hebben Pow aan het werk gezien. Dit is een van onze weeskinderen die een opleiding volgt als reparateur van fietsen. Hij maakt zich nu al nuttig met kleine reparaties aan fietsen van de kinderen van onze school. Een vrijwilliger, Lisa, heeft voor hem een luchtcompressor gekocht waarmee hij banden kan oppompen.

We hebben weer veel uren zitten vergaderen met Vanna, de directeur van SOID. Zaken die besproken of geregeld moesten worden waren o.a. de financiële situatie van SOID, de salarissen van de leerkrachten en andere medewerkers, de planning voor voortgezet onderwijs, de toekomst van de weeskinderen en tal van andere dingen.

Op de laatste dag van ons verblijf in Siem Reap hebben we nog met mensen gesproken van twee andere organisaties die ter plaatse werkzaam zijn en die mogelijk voor SOID veel kunnen betekenen.

Die laatste dag zijn we ook de vijf kinderen in hun huis gaan bezoeken. Zij hebben in de tweede helft van 2015 drie keer moeten verhuizen omdat de eigenaar van hun oude verblijf het pand wilde verkopen. Ze wonen nu dicht bij de school, maar het huis is veel kleiner dan het vorige. Er is een piepklein keukentje, één slaapkamer , een woonkamer en een toilet/doucheruimte. Het meisje en de verzorgster van de kinderen slapen in de slaapkamer, de vier jongens in de woonkamer op één matras, gedeeltelijk onder de tafel. Wij kunnen ons zoiets niet voorstellen.

Dit was wat wij te melden hebben over ons verblijf in Cambodja en onze werkzaamheden daar voor SOID. We zijn nu in Thailand en we zullen dinsdag 9 februari 2016 weer in Nederland zijn.

Hartelijke groeten,

Gertie en Wim

kid
In de klas bij Lika
kid
Op bezoek bij de Chamrong familie
kid
De Chamrong gang
kid
Pow in actie
kid
Bij Srey Mon thuis
kid
Een kijkje in het huisje
kid
Zwemmen in Baray
kid
Uitdelen van het lunchpakket
kid
Niks dan blije gezichten
kid
Terug naar school