Nieuwsbrief februari 2018

Na een reis van 24 uur mochten we eindelijk de geur ervaren van Cambodja. Ja, je ruikt Azië en dat is niet negatief bedoeld. Het is een beetje thuiskomen.

We arriveerden op vrijdagavond laat. Het voordeel hiervan was dat we even een weekend op adem konden komen voordat we aan de slag zouden gaan, dachten we. Op zaterdagochtend toch maar al een bezoek gebracht aan de bibliotheek van onze school, waar de kinderen van 8.00-10.00 uur naar toe komen om te lezen. Niki, een Nederlandse die vroeger in het bestuur van SOID heeft gezeten en die nu toevallig hier was, ging met ons mee. ’s Avonds hebben we met Niki gegeten. We he

Op zondag zijn we wel heel ontspannen bezig geweest. Gezwommen en ’s middags een lekkere massage gehad.’s Avonds gegeten met Justin. Hij is Amerikaan en hij assisteert onze directeur Vanna voor een tijd van 6 maanden. Het was voor ons een geruststelling te zien dat Justin kennis heeft op allerlei gebied. Hij kan goed luisteren, pikt precies de belangrijkste punten eruit, heeft verstand van computerzaken en is heel accuraat.

Maandagmiddag naar school gegaan voor de eerste ontmoeting met de kinderen en de onderwijzers. Wat een hartverwarmend welkom, heerlijk om al die blijde en mooie kinderen te zien! We hebben in deze periode een paar keer de school bezocht. We hebben met de leerkrachten gesproken en een deel van de lessen bijgewoond. Daarbij is ons weer eens gebleken hoe belangrijk het is dat SOID voor deze kinderen onderwijs mogelijk maakt.

Klas
Naaiklas

Onze studenten in het voortgezet onderwijs aan een staatsschool hebben het druk met hun studie. Met een aantal van hen hebben we gesproken. Ze doen goed hun best!

We hebben ook twee keer ons jaarlijkse uitstapje gemaakt naar een meer waar de kinderen naar hartenlust konden zwemmen. We gaan één keer met de ochtendgroep en één keer met de middaggroep, telkens zo’n 70-80 kinderen. Ze beginnen dan met een stokbroodje belegd met groenten en een flesje water, dan zwemmen en ten slotte krijgen ze nog een cakeje. Ik deel dan altijd ballonnen uit, daar zijn ze gek op. Het is dan een heel kleurrijk geheel. De kinderen worden vervoerd in een open vrachtauto waar ze allemaal achterin staan. Wim gaat dan ook mee in de bak van de vrachtauto.


We hadden veel onderwerpen met Vanna te bespreken. We hebben dan ook veel tijd met hem doorgebracht. De salarisverhoging voor de leerkrachten moest worden bepaald. Dit weten we van tevoren, maar het doet toch telkens pijn als we de kosten elk jaar weer zien stijgen. Maar als we geen salarisverhoging geven, dan verdwijnen de leerkrachten naar een andere school waar ze misschien Euro 10-20 per maand meer kunnen krijgen. Dat is voor hen veel geld.

De school staat er nu ongeveer 6 jaar en ze heeft nu nogal wat onderhoud nodig. Als het regenseizoen is, komt er heel wat water naar beneden en dat is niet zo best voor de school. Het schoolgebouw en de deuren moeten nodig opnieuw geschilderd worden, na veel regen en zonneschijn. Op veel plekken buiten moet betonnen vloer gerepareerd of vervangen worden. De betonnen wasbakken zien er niet meer uit. Ook is gebleken dat de capaciteit van het rioolsysteem moet worden verhoogd. Kortom, alweer een hele klus die natuurlijk weer het nodige kost, maar als we geen onderhoud doen wordt het steeds erger. We merken dan hoe nuttig het is om hier te zijn om een en ander in goede banen te kunnen leiden.

We hebben inkopen gedaan voor een aantal extreem arme gezinnen die we elk jaar bezoeken. Wat we zoal kopen voor hen: gedroogde vis, worst, vis in blik, spijsolie, fruit. Nu hadden we ook handdoeken gekocht, die zijn te duur voor hen, Euro 4 per stuk, daar kopen ze liever eten voor. Voor drie van de gezinnen hebben we in de afgelopen tijd voor onderdak. gezorgd.

Klas

Inkopen doen voor de voedselpakketten


We zijn die gezinnen gaan bezoeken,met ons vervoermiddel (een tuk-tuk) volgeladen met voedsel. Telkens als we dit doen, worden wij ons er weer van bewust hoeveel geluk we hebben gehad dat onze wieg niet hier stond maar in het rijke westen. Ik kan het niet beschrijven, maar neem van ons aan dat deze mensen echt héél arm zijn. We bezochten een moeder met drie kinderen, de vader is in juni 2017 plotseling overleden. Ze wonen in een open koeienstal op een houten platform, met ’s nachts de koeien aan hun zijde. De stal en de koeien zijn van een eigenaar. De moeder van het gezin past op de koeien. Overdag schept ze droge koeienvlaaien in zakken en verkoopt die aan mensen die de vlaaien als mest gebruiken. De leefomstandigheden van dit gezin zijn mensonwaardig. We willen bekijken of we het financieel rond kunnen krijgen om een kamer voor dit gezin te huren, dat kost zo’n Euro 70-80 per maand. Vorig jaar hebben we een andere moeder met drie dochters aan zo’n onderkomen kunnen helpen en we hebben nu kunnen zien wat een groot verschil dit is voor dat gezin. Vanna probeert ook ander werk voor de moeder te vinden.

Cow lady

Het gezin dat in een koeienstal woont. De koeien slapen ’s nachts rechts


Ja, je kunt hier bezig blijven. We weten dat we niet alle armen in Cambodja kunnen helpen, maar als je de blijdschap en de dankbaarheid van die enkeling ziet weet je dat het goed is. Zij voelen dat mensen om hen geven en dat doet ze zichtbaar goed.

’s Avonds zie je vaak straatkinderen en ook volwassenen in het vuilnis zoeken naar iets eetbaars of iets dat nog wat oplevert, zoals plastic en blikjes. Een aantal keren hebben we straatkinderen eten kunnen geven

Op donderdag 1 februari hebben we ’s morgens en ’s middags een afscheidsfeest gehouden op school. De kinderen kregen hun wekelijkse portie fruit, maar voor de gelegenheid ook stokbrood met ijs ertussen (!), frisdrank en ballonnen. De kinderen krijgen bij ons op school elke vrijdag een stuk watermeloen (is relatief goedkoop hier), dat is het enige fruit in de week voor hen. Fruit is hier heel duur en de ouders kunnen dat absoluut niet betalen.

We vinden dat we onze tijd hier heel nuttig hebben besteed. Wim heeft veel werk gehad aan het voorbereiden van de besprekingen en het maken van een verslag over alles wat besproken en besloten is. We hebben echter ook genoten van ons verblijf hier. Het Cambodjaanse eten vinden we heerlijk, het klimaat is (nu) aangenaam en we kunnen af en toe een duik nemen in het zwembad van het hotel. Wij vinden de mensen hier bijzonder vriendelijk. We hebben zelfs een les Cambodjaans koken gehad!

Kookles

Resultaat kookles.

Het valt wel op dat het van jaar tot jaar steeds drukker wordt. Ook hier nemen Chinezen allerlei zaken over. Je ziet veel meer grote dure auto’s rijden. Er komen massa’s toeristen uit o.a. China, Korea en Japan. Dit is voor de plaatselijke middenstand en anderen natuurlijk gunstig, maar de sfeer wordt er niet aangenamer op. De uitlaatgassen omringen je overal, vreselijk. Toch hopen wij hier nog wat jaren naar toe te kunnen komen om mensen die anders vergeten worden te helpen.

Hartelijke groet van ons,

Gertie en Wim